Leren (het geld van) je kinderen los te laten. Zakgeld = Leergeld.

Er wordt wel gezegd “ Zakgeld = leergeld”, maar dat geldt niet alleen voor het kind. Ook als ouder is het een leerproces om (het geld van) je kinderen los te laten. In huize Family6 kunnen de jongste kinderen geld verdienen met het doen van klusjes en krijgt de oudste zakgeld. Elke schoolvakantie mogen ze eventueel iets van hun spaargeld kopen. Zo ook in de meivakantie. Maar hoe begeleid je je kinderen bij het leren omgaan met geld. En hoe kun je leren (het geld van) je kinderen los te laten. Deze week lees je onze ervaringen.

De speelgoedwinkel

Aangezien het meivakantie is wandelden we gisteren met de kinderen naar het dorp en mochten ze iets kopen van hun spaargeld. Omdat ikzelf een mondkapje vergeten was mee te nemen, konden we niet met z’n allen bij de speelgoedwinkel naar binnen en deelden we het op in shifts. Eerst mochten de jongens iets uitkiezen, daarna de meisjes. In een speelgoedwinkel is het voor een kind eigenlijk heel onoverzichtelijk. Een kind kan nog niet goed categoriseren en ziet overal wel iets leuks in. Al die kleuren, geluiden en verschillende texturen roepen allemaal om aandacht.

Mijn taak als ouder is dus vooral overzicht te creëren voor mijn kind. De categorie baby kunnen we bijvoorbeeld overslaan. Ook speelgoed categorieën waar niet mee gespeeld wordt of die wij niet in huis hebben bekijken we niet. We hoeven geen nieuwe sets meer. We gaan direct door naar het stuk van de winkel, waarvan ik verwacht dat dat aansluit bij de belevingswereld van dat kind op dat moment.

Speelgoed uitkiezen

Voor onze oudste zoon besloot ik dat de categorie buitenspeelgoed het beste bij hem aansloot. Gelukkig wordt dit veel aangeboden in deze tijd van het jaar. Het lag dan ook direct bij de ingang van de winkel, fijn. De waterpistolen omzeilend, vond hij uiteindelijk een leuk balletje van €2,50. Eigenlijk had hij geen spaargeld, want hij had zijn spaarpot geleegd ten behoeve van het spaardoel op school; een nieuw schoolplein. Dat vonden wij zo lief van hem, dat hij nu wel iets kleins op onze kosten mocht uitkiezen. Het ene centje dat hij nog in zijn spaarpot had (10 cent) moest hij daarvoor natuurlijk wel inleveren. Iets kopen kost nu eenmaal geld en hij moet daar toch ook voor betalen. Want dat willen we hem tenslotte leren.

Voor de jongste zoon is het kopen van speelgoed niet moeilijk. Hij is dol op auto’s, dus met een klein autootje is hij al helemaal tevreden. Ditmaal werd het een ‘echte’ raceauto. Hij lag de rest van de middag dus racegeluiden te maken op de grond 😊. Kosten; €5.99. Opbrengst van de spaarpot, een stuk minder. Maar hij is 3 jaar en heeft nog geen besef van geld. Wij gaan dan ook niet moeilijk doen over een paar euro. Het principe dat hij dat moet betalen vanuit zijn spaarpot is voor nu voldoende. En hij heeft netjes alle centjes aan mama betaald.

Wijziging van de plannen

Toen was het de beurt aan de meiden. Die zijn 7 en 10 jaar en weten dus al meer wat ze willen. De jongste van de twee had al heel lang een idee in haar hoofd, namelijk een sleutelhanger met een rubiks kubus. Ik was blij dat ze al voor ogen had waar ze naar op zoek zou gaan. Maar het moment dat we de drempel van de winkel over zijn, zegt ze: “ Ik denk dat ik toch wat anders ga kopen” en daarmee was het idee van de baan. Dus alle opties lagen weer open *zucht*.

Ook hier kwam weer het leren los laten van (het geld van) je kinderen aan te pas. Zij mag uiteindelijk bepalen waar ze haar geld aan uitgeeft. Dus gingen we op zoek naar iets anders leuks. En gelukkig vond ze al snel een grote bad eend die licht geeft wanneer het met water in contact komt. In ons huidige huis hebben we nu nog een bad, dus ja “Laat maar gaan” dacht ik. En dus kocht ze die voor €5,99. En terwijl ik dit schrijf ligt ze met haar bad eend in bad 😊.

Geen zakgeld

Onze jongste drie kinderen krijgen geen zakgeld. Zij mogen klusjes in huis doen voor geld. Zo kunnen ze de vaatwasser leeghalen, de plantjes water geven en het glas/papier wegbrengen naar de ondergrondse container. Voor elk klusje krijgen ze 50 cent. Voor het wegbrengen van het glas/papier sturen wij ze met z’n allen. Dat is vaak een hoop en op die manier kunnen ze elkaar helpen. Het principe wat we ze willen leren is dat je moet ‘werken’ voor je geld. En soms houd dat ook samenwerken in.

Toch zakgeld

We waren eerst van plan om onze kinderen geen zakgeld te geven en dit systeem te blijven hanteren tot ze de tienerleeftijd bereiken. Daar zijn we inmiddels van af gestapt, omdat onze kinderen maar matig gemotiveerd zijn om klusjes te doen. Het geld alleen stimuleert hen onvoldoende. Nu wil het feit ook dat wij geen folders in huis krijgen en de kinderen geen tv reclames zien. Ze hebben dus ook geen wensen wat speelgoed betreft. Zonder zo’n extrinsieke motivatie werkt het systeem onvoldoende.

Omdat we ze toch willen leren om te gaan met geld. Het principe van sparen, maar ook van fouten maken, hebben we inmiddels wel zakgeld geïntroduceerd. Maar dan uitsluitend voor de oudste. We hebben toen zij 9 jaar werd een eigen bankrekening voor haar geopend en storten daar nu elke maand zakgeld op. Toen ze 9 was kreeg ze €4 per maand, inmiddels krijgt ze als 10 jarige €8 per maand. We houden daarin de bedragen van het NIBUD aan. Omdat onze kinderen opgroeien in een digitaal tijdperk, doen we het zakgeld ook direct digitaal. Wel laten we de afschriften nog per post voor haar bezorgen, zodat ze zelf kan zien dat haar saldo groeit.

Waarom pas zakgeld vanaf 9 jaar?

Wij zijn van mening dat het pas zinvol is wanneer een kind zelf kan rekenen. En ook beter in staat is zelf dingen te kiezen en de consequenties van bepaalde handelingen te overzien. Onze oudste dochter is bijvoorbeeld al een tijdje aan het sparen voor een lego friends set van ruim €60. Gisteren in de winkel begon ze met dat ze toch wel iets kleins wou kopen. Uiteindelijk koos ze iets van €20, in mijn ogen niet echt klein meer. Maar ze was er zelf nogal nonchalant over; “ dan spaar ik toch 3 maanden langer voor die grote set”.

Ik heb dan de neiging haar ervan af te praten, maar heb dat bewust niet gedaan. Ze overziet de consequentie van haar keuze en maakt deze dus welbewust. Ze moet ook haar eigen keuzes (& fouten) kunnen maken. Misschien ziet ze uiteindelijk wel helemaal af van het kopen van die grote lego friends set. Dat kan natuurlijk ook. Loslaten dus, voor mij. Zakgeld = leergeld. Dat probeer ik voor ogen te houden, maar ik ben nog steeds bezig te leren (het geld van) mijn kinderen los te laten.

Eerste les

Toen onze oudste dochter nog maar net zakgeld kreeg vroeg ze op een dag of ze van haar zakgeld iets mocht gaan kopen bij de speelgoedwinkel. Na overleg met manlief ging ik akkoord. We besloten dat ze een beperkte hoeveelheid spaargeld mee mocht nemen en in overleg met mijn dochter kwamen we uit op €15. Dochterlief ging zelf op de fiets naar de speelgoed winkel. Ruim een half uur later kwam ze terug. Direct bij binnenkomst zei ze al: “Ik weet niet zeker of ik het wel goed heb gedaan’.

Ze had iets van een serie gekocht (die wij te duur vonden, dus nooit zouden kopen 😉). Op de verpakking leek het alsof de figuurtjes erbij zouden zitten die op de verpakking stonden, maar dat bleek niet het geval. De verpakking bevatte alleen 2 meubeltjes. Dat was even een desillusie. Geen vader of moeder mee, die haar daarvoor had kunnen behoeden. Maar, goed voor het leerproces. Ik als moeder vond het echter wel pijnlijk om te zien. Gelukkig kon ik haar vertellen dat je gekochte spullen ook weer kunt terugbrengen, mits onbeschadigd en met bon. Dit was een hele openbaring voor haar en de geruststelling die ze nodig had. Twee dagen later is ze met manlief samen de spullen weer gaan terugbrengen. Dit was een goede les, maar o, wat vond ik het moeilijk. Het is dus ook een leerproces voor mijzelf 😉. Zakgeld= leergeld. Zowel voor het kind, als voor de ouder. Als ouder moet je nu eenmaal ook leren om (het geld van) je kinderen los te laten.

Hoe gaat dat bij jullie? Op welke manier leren jullie je kinderen met geld omgaan? En hoe ervaar je dat als ouder?

Categories:

2 Responses

  1. “Gelukkig kon ik haar vertellen dat je gekochte spullen ook weer kunt terugbrengen, mits onbeschadigd en met bon.”

    Dat is kan vaak, maar niet altijd. Ruilen of terugbrengen van een fysieke aankoop is geen recht.

    • Hoi Joris,
      het klopt dat dit geen recht is, maar wanneer je in een fysieke winkel koopt staat dit vaak wel op de bon. En op dat moment heb je daar wel recht op. En dat was in dit geval zo 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bekijk de blogs per categorie
Hi!

Wat leuk dat je mijn blog leest!

Ben je benieuwd wie dit schrijft?
Bij ‘over mij’, kun je kennis met mij maken.

Graag leer ik jou als lezer ook kennen. Laat daarom gerust een berichtje achter, dat vind ik leuk!

Je kunt hieronder zoeken op onderwerp of kijken bij de tags om te zien of er over jouw onderwerp al iets is geschreven.

Ook kun je door je e-mailadres achter te laten, op de hoogte gehouden worden van nieuwe posts of dit blog volgen op Pinterest.

Hopelijk ‘zie’ ik je hier vaker!

Joelle

Volgen via Bloglovin’?
Follow
Volgen op Pinterest?
Archieven